"ഇത് കേവലം സ്വർണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കമല്ല, മറിച്ച് എനിക്ക് നിയമപരമായി അവകാശപ്പെട്ട പരമാധികാരത്തെക്കുറിച്ചാണ്," കേരളത്തിലെ മലബാർ മേഖലയിലുള്ള ഒരു ഗ്രാമീണ പ്രദേശത്തുനിന്നുള്ള, അറുപതുകളിലേക്ക് കടക്കുന്ന നജ്മ എന്ന സ്കൂൾ അധ്യാപിക പ്രസ്താവിച്ചു. സമീപകാലത്ത് വൈധവ്യം സംഭവിച്ച അവർ, പ്രാദേശിക മഹല്ല് മധ്യസ്ഥചർച്ചയിൽ ശരീഅത്ത് നിയമവിദഗ്ദ്ധനായ ഒരു മതപണ്ഡിതന്റെ (ആലിം) സാന്നിധ്യത്തിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. ദാമ്പത്യജീവിതത്തിന്റെ പ്രാരംഭഘട്ടത്തിൽ മാതാപിതാക്കളിൽനിന്നുള്ള വിവാഹസമ്മാനമായി ഏകദേശം 120 ഗ്രാം സ്വർണാഭരണങ്ങൾ അവർക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, ഭർത്താവിന്റെ സുഗന്ധവ്യഞ്ജന കയറ്റുമതി ബിസിനസ്സ് പ്രതിസന്ധിയിലാവുകയും കുടുംബം കടുത്ത സാമ്പത്തിക പരാധീനത നേരിടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികഭദ്രത വീണ്ടെടുക്കുന്നതിനായി നജ്മ തന്റെ ആഭരണങ്ങൾ സ്വമേധയാ കൈമാറുകയുണ്ടായി. നിലവിൽ, മക്കൾ വിദേശത്ത് സ്ഥിരതാമസമാക്കുകയും ഭർത്താവ് മരണപ്പെടുകയും ചെയ്ത സാഹചര്യത്തിൽ, സ്ത്രീകൾക്കായി ഒരു ലഘു ഖുർആൻ പഠനകേന്ദ്രം ആരംഭിക്കുന്നതിനായി തന്റെ തറവാട്ടു വീടിന്റെ ഒരു ഭാഗം പുനരുദ്ധരിക്കാൻ നജ്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇതിനാവശ്യമായ മൂലധന സമാഹരണത്തിനായി, തന്റെ സ്വർണത്തിന്റെ മൂല്യം നിക്ഷിപ്തമായിട്ടുണ്ടെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ച കുടുംബ ബിസിനസ്സിലെ തത്തുല്യമായ വിഹിതം അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, നിലവിൽ പ്രസ്തുത സ്വത്തുക്കൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന അന്തരിച്ച ഭർത്താവിന്റെ സഹോദരൻ, ആഭരണങ്ങൾ കുടുംബത്തിന്റെ പൊതുസ്വത്തായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്ന് വാദിച്ച് അവ തിരികെ നൽകാൻ വിസമ്മതിച്ചു. ഈ മധ്യസ്ഥചർച്ചയിലാണ്, ഇസ്‌ലാമിക നിയമപ്രകാരം (Islamic Jurisprudence) തന്റെ ആഭരണങ്ങൾ ഭർത്താവിന്റെ സ്വത്തിൽനിന്നും വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന വ്യക്തിപരമായ സമ്പാദ്യമാണെന്ന് (Individual property) നജ്മ യുക്തിഭദ്രമായി അവകാശപ്പെട്ടത്. താൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ദാനധർമ്മങ്ങളോ അനന്തരാവകാശമോ അല്ലെന്നും, മറിച്ച് നിയമപരമായും മതപരമായും തനിക്ക് സിദ്ധിച്ചിട്ടുള്ള അവകാശത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം മാത്രമാണെന്നും അവർ അടിവരയിട്ടു പറഞ്ഞു.

മലബാർ മേഖലയിൽ ഞാൻ നടത്തിയ നരവംശശാസ്ത്രപരമായ (ethnographic) ഫീൽഡ് വർക്കിന്റെ അന്തിമഘട്ടത്തിലാണ് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി മുകളിൽ വിവരിച്ച സംഭവത്തിന് ഞാൻ സാക്ഷിയാകുന്നത്. ഇത് എന്റെ പ്രാഥമിക ഗവേഷണവിഷയത്തിന്റെ (core research question) നേരിട്ടുള്ള ഭാഗമായിരുന്നില്ല. 2022-ന്റെ തുടക്കം മുതൽ 2023-ന്റെ ആരംഭം വരെ നീണ്ടുനിന്ന എന്റെ ഫീൽഡ് വർക്ക്, കേരളത്തിലെ മുസ്‌ലിം സമുദായങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ മതവും സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധത്തെയും ക്രയവിക്രയങ്ങളെയും പരിശോധിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഗവേഷണത്തിന്റെ പ്രാരംഭഘട്ടത്തിൽ, സമുദായവുമായുള്ള ദീർഘകാലവും സജീവവുമായ സമ്പർക്കത്തിനാണ് (participant observation) ഞാൻ മുൻഗണന നൽകിയത്. മതപരമായ മൂല്യങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായ സാമ്പത്തിക സംരംഭങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന ഉലമാക്കൾ (മതപണ്ഡിതന്മാർ), സമുദായ നേതാക്കൾ, മുസ്‌ലിം സംരംഭകർ എന്നിവരുമായി അടുത്ത ഗുണപരമായ ആശയവിനിമയങ്ങൾ നടത്തുകയുണ്ടായി. ഈ പ്രാദേശിക ഇടപെടലുകളാണ് എന്റെ പഠനത്തിന്റെ ദിശാബോധം നിർണ്ണയിച്ചത്.

എന്നിരുന്നാലും, ഫീൽഡ് വർക്കിൽ കൂടുതൽ വ്യാപൃതനായതോടെ, സവിശേഷമായ ഒരു പ്രമേയം ആവർത്തിച്ച് ഉയർന്നുവരുന്നതായി ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു; അത് സ്വർണത്തിന്റെ (Gold) സാന്നിധ്യമായിരുന്നു. വിവാഹം, പ്രസവാഘോഷം തുടങ്ങിയ സവിശേഷമായ സാമൂഹിക ചടങ്ങുകളിൽ മാത്രമല്ല, സമ്പാദ്യം, നിക്ഷേപം, വായ്പകൾ, അനന്തരാവകാശം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈനംദിന വ്യവഹാരങ്ങളിലും സ്വർണം ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തവിധം ഉൾച്ചേർന്നിരുന്നു. ഭാരതത്തിലെ മൊത്തം ജനസംഖ്യയുടെ കേവലം 2.7 ശതമാനം മാത്രം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കേരളം, രാജ്യത്തെ മൊത്തം സ്വർണാഭരണ ഉപഭോഗത്തിന്റെ 14 ശതമാനവും കൈയാളുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക സൂചകമാണ്. വിവാഹച്ചടങ്ങുകളിലെ ദൃശ്യങ്ങളിൽ, ബഹുതലങ്ങളിലുള്ള ആഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ വധുക്കൾ കേവലം സൗന്ദര്യത്തിന്റെ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് പദവിയുടെയും സാമൂഹിക മൂലധനത്തിന്റെയും (social capital) പ്രതീകങ്ങളായി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. ഈ പ്രദേശത്തെ സ്വർണത്തിന്റെ അമിതമായ കേന്ദ്രീകരണം തിരിച്ചറിഞ്ഞതോടെ, എന്റെ ഗവേഷണ താല്പര്യം കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ചില സമസ്യകളിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടു: ഈ സ്വർണശേഖരം കാലാന്തരത്തിൽ ഏതുവിധത്തിലാണ് രൂപാന്തരപ്പെടുന്നത്, വിനിമയം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്? സാധാരണ ഉപഭോഗവസ്തുക്കളിൽനിന്നു വിഭിന്നമായി സ്വർണം ഭൗതികമായി നശിച്ചുപോവുകയോ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അങ്ങനെയെങ്കിൽ അത് ഏതെല്ലാം സാമ്പത്തിക ചാനലുകളിലേക്കാണ് പ്രവഹിക്കുന്നത്? ആചാരപരമായ പ്രദർശനങ്ങൾക്കപ്പുറം (ceremonial display), അത് ഏതെല്ലാം തരത്തിലുള്ള സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പ്രക്രിയകളിലൂടെയാണ് (socio-economic trajectories) കടന്നുപോകുന്നത്?

ഈ ഗവേഷണ സമസ്യകളെ സൂക്ഷ്മമായി അഭിമുഖീകരിക്കുന്നതിനായി, മലബാറിലെ മലപ്പുറം ജില്ലയിൽ കുന്തിപ്പുഴയുടെ തീരത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മുസ്‌ലിം ഭൂരിപക്ഷ പ്രദേശമായ കുരുവമ്പലം ഗ്രാമം കേന്ദ്രീകരിച്ച് വിപുലമായ നരവംശശാസ്ത്ര ഫീൽഡ് വർക്ക് (Extensive ethnographic fieldwork) ഞാൻ നടത്തുകയുണ്ടായി. സാമൂഹിക ഘടനയനുസരിച്ച് ഇവിടുത്തെ ജനസംഖ്യയിലെ ഭൂരിപക്ഷവും മാപ്പിള മുസ്‌ലിംകളാണ്; മലബാറിൽ ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിച്ച തദ്ദേശീയരുടെ പിൻതലമുറക്കാരോ പശ്ചിമേഷ്യൻ വംശജരുമായുള്ള സങ്കരസന്തതികളോ ആണ് ഇവർ. കുരുവമ്പലത്തിലെ മാപ്പിള സമൂഹത്തിന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതരീതികളുമായി ആഴത്തിൽ ഇടകലർന്നുകൊണ്ടുള്ള പങ്കാളിത്ത നിരീക്ഷണമാണ് (Participant observation) ഈ പഠനത്തിനായി സ്വീകരിച്ചത്. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി വിവാഹച്ചടങ്ങുകളിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കുകയും, പ്രസ്തുത ആഘോഷങ്ങളിലും സ്ത്രീധന സംബന്ധിയായ ചർച്ചകളിലും സ്വർണാഭരണങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുന്നതും കൈമാറ്റം ചെയ്യുന്നതുമായ പ്രക്രിയകളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. വ്യത്യസ്ത പ്രായപരിധിയിലും ലിംഗത്തിലും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പദവികളിലുമുള്ള ആളുകളുമായി നടത്തിയ ഗുണപരമായ അഭിമുഖങ്ങളും സംഭാഷണങ്ങളും, സ്വർണം എന്ന ഭൗതികവസ്തു സാമൂഹിക ജീവിതത്തിന്റെ സാധാരണവും അസാധാരണവുമായ സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഏതുവിധത്തിലാണ് അന്തർലീനമായിരിക്കുന്നത് എന്ന് വിശകലനം ചെയ്യാനുള്ള അവസരം നൽകി.

ഈ ഫീൽഡ് വർക്കിൽനിന്നു വ്യക്തമായ ഒരു പ്രധാന കാര്യം, പലപ്പോഴും അക്കാദമിക് വ്യവഹാരങ്ങളിൽ അവഗണിക്കപ്പെടാറുള്ള, പ്രാദേശിക ഉലമാക്കളുടെ (മതപണ്ഡിതന്മാരുടെ) നിർണ്ണായകമായ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. കേവലം മതപരമായ അധികാരകേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നതിലുപരി, പ്രാദേശിക ഉലമാക്കൾ സ്വർണ ഇടപാടുകളുടെ സാമൂഹികവും ധാർമ്മികവുമായ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ സജീവമായി ഇടപെടുന്നുണ്ട്. വൻതോതിൽ സ്വർണം കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന പ്രധാന ഘട്ടമായ വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾക്ക് അവർ വൈദിക നേതൃത്വം നൽകുന്നു; ഒപ്പം ഇസ്‌ലാമിക നിയമപ്രകാരം (Islamic law) മതപരമായി അനുയോജ്യമായ സമ്മാനങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകൾ, സ്വത്ത് സെറ്റിൽമെന്റുകൾ, ഉടമസ്ഥാവകാശത്തിന്റെ നിയമപരമായ വശങ്ങൾ എന്നിവയിൽ അവർ കൃത്യമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ, അനൗപചാരികമായ കൂട്ടായ്മകളിലൂടെയും കുടുംബബന്ധങ്ങളിലൂടെയും സ്വർണം പുനർവിതരണം ചെയ്യുന്നതിൽ അവർ മധ്യസ്ഥരായും സഹായികളായും വർത്തിക്കുന്നു. മുകളിൽ വിവരിച്ച നജ്മയുടെ കേസ് സ്റ്റഡി ഈ സ്ഥാപനപരമായ ഇടപെടലിന് ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. കുടുംബസ്വത്തിലെ തന്റെ വിഹിതം പണമാക്കി മാറ്റാൻ അവർ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഒരു പ്രാദേശിക ആലിമാണ് ഇടപെടുകയും അവരുടെ സ്വർണാഭരണങ്ങൾക്ക് തുല്യമായ മൂല്യമുള്ള വിഹിതം അവർക്ക് ലഭ്യമാകുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്തത്. ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾ കേവലം ജീവകാരുണ്യം എന്നതിനപ്പുറം, മതപരമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ, പ്രാദേശിക ആചാരങ്ങൾ, സാമൂഹിക പ്രതീക്ഷകൾ എന്നിവയാൽ രൂപപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഒരു 'ധാർമ്മിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ' (Moral economy) ആഴത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്. ആളുകൾ പ്രാദേശിക ഉലമാക്കളിൽനിന്ന് തേടുന്ന പല മതപരമായ വിധികളും (ഫത്‌വകൾ) സ്വർണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഈ പഠനം കണ്ടെത്തുന്നു; സ്ത്രീധനത്തിലെ അതിന്റെ ഉപയോഗം, കുടുംബ സമ്മാനങ്ങൾ, ദമ്പതികൾ തമ്മിലുള്ള തർക്കപരിഹാരങ്ങൾ, മരണാനന്തര സ്വത്ത് വിഭജനം തുടങ്ങിയവ ഇതിൽപ്പെടുന്നു. ഭൗതികമായി നിഷ്ക്രിയമാണെങ്കിലും, മതപരമായ മധ്യസ്ഥത, ധാർമ്മിക ചർച്ചകൾ, സാമൂഹിക ശൃംഖലകൾ എന്നിവയിലൂടെ സ്വർണം എങ്ങനെ സാമൂഹികമായി സജീവമാകുന്നു (Socially active) എന്ന് ഈ ഉദാഹരണങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. സ്വർണം ആദ്യമായി സമ്മാനിക്കപ്പെടുന്ന ചടങ്ങുകൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകുന്ന അതേ ആലിമുകൾ തന്നെയാണ് പലപ്പോഴും ഇതിന്റെ പുനർവിനിമയത്തിന് സൗകര്യമൊരുക്കുന്നത് എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്.

അർജുൻ അപ്പാദുരൈയുടെ "വസ്തുക്കളുടെ സാമൂഹിക ജീവിതം" (Social life of things) എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിൽനിന്നും, ഭൗതിക സംസ്കാരത്തെയും (Material culture) ധാർമ്മിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെയും കുറിച്ചുള്ള ഫെമിനിസ്റ്റ് പഠനങ്ങളിൽനിന്നും ഊർജ്ജമുൾക്കൊണ്ട് നടത്തിയ ഈ ഫീൽഡ് വർക്ക് വ്യക്തമാക്കുന്നത്, മലബാറിലെ സ്വർണം കേവലം സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാനോ പ്രദർശിപ്പിക്കാനോ ഉള്ള ഒരു ചരക്ക് (Commodity) മാത്രമല്ല എന്നാണ്. മറിച്ച്, അത് ദൈനംദിന പ്രയോഗങ്ങളിലൂടെയും ആചാരപരമായ കൈമാറ്റങ്ങളിലൂടെയും വിനിമയം ചെയ്യപ്പെടുകയും, അവകാശവാദമുന്നയിക്കപ്പെടുകയും, പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തരം 'പരസ്പരബന്ധിത സമ്പത്താണ്' (Relational wealth). ഒറ്റപ്പെട്ട രീതിയിൽ പൂഴ്ത്തിവെക്കുകയോ സമ്പൂർണ്ണമായി ചരക്കാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനുപകരം, ജീവിതചക്രത്തിലെ പ്രധാന സംഭവങ്ങൾ, മതപരമായ ബാധ്യതകൾ, കുടുംബബന്ധങ്ങളിലെ ഇടപാടുകൾ എന്നിവയിലുടനീളം സ്വർണം ചലിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് മുസ്‌ലിം കുടുംബങ്ങളിലെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ ക്രമീകരിക്കുന്ന ധാർമ്മികവും വൈകാരികവുമായ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥകളുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് സ്വർണത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. ഈ ഇടപാടുകൾ ഏറ്റവും പ്രകടമാകുന്നത് വിവാഹച്ചടങ്ങുകളിലാണ്; അവിടെ സ്വർണത്തിന് ഉയർന്ന പ്രതീകാത്മകവും നിയമപരവുമായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. സ്വർണം, വിവാഹം, മതപരമായ ബാധ്യതകൾ എന്നിവ തമ്മിലുള്ള അടുത്ത ബന്ധം, ഭർത്താവ് ഭാര്യക്ക് നൽകേണ്ട നിർബന്ധിത ധനമായ 'മഹ്‌റിലും', വധുവിന്റെ കുടുംബം വധുവിന് നൽകുന്ന 'കല്യാണ സമ്മാനത്തിലും' പ്രത്യേകം ദൃശ്യമാണ്.

മഹ്‌റും കല്യാണ സമ്മാനവും: മലബാറിലെ ലിംഗപദവിയും ധാർമ്മിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും

ബിരുദാനന്തര ബിരുദ വിദ്യാർത്ഥിനിയായ സൈനബയും, സുസ്ഥിര കൃഷിയിൽ (sustainable farming) അധിഷ്ഠിതമായ സ്റ്റാർട്ടപ്പ് നടത്തുന്ന വളർന്നുവരുന്ന സംരംഭകനായ അമീനും തമ്മിലുള്ള വിവാഹാലോചനകൾ ഒരു വർഷത്തിലേറെയായി പുരോഗമിക്കുകയായിരുന്നു. വിവാഹപ്പൊരുത്തങ്ങൾക്കിടയിൽ 'മഹ്‌റി'നെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ ഉയർന്നുവന്നപ്പോൾ, സൈനബ പരമ്പരാഗത രീതികളിൽനിന്നും ഭിന്നമായി തികച്ചും കൗതുകകരമായ ഒരു ആവശ്യം മുന്നോട്ടുവെക്കുകയുണ്ടായി. തന്റെ പേരിൽ അമീന്റെ കുടുംബവകയായ തറവാട്ടുഭൂമിയിൽ നൂറ് ഫലവൃക്ഷത്തൈകൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കണമെന്നും, അത് അവരുടെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിലുടനീളം സംരക്ഷിക്കുകയും വിപുലീകരിക്കുകയും വേണമെന്നതുമായിരുന്നു ആ നിർദ്ദേശം. സൈനബയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ തീരുമാനം അവളുടെ പരിസ്ഥിതിബോധത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം വളർച്ച, തുടർച്ച, വേരൂന്നൽ എന്നിവയുടെ പ്രതീകാത്മകമായ അടയാളപ്പെടുത്തൽ കൂടിയായിരുന്നു. അമീൻ ഈ നിർദ്ദേശം പൂർണ്ണമനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കുകയും, അവരുടെ വിവാഹദിവസം മതപരമായ ചടങ്ങുകളോടൊപ്പം ഈ ദമ്പതികൾ ഒന്നിച്ച് നട്ട ആദ്യത്തെ തൈ പ്രാദേശിക ആലിം ആശീർവദിക്കുകയും വിവാഹക്കരാറിൽ (നിക്കാഹ് നാമ) ഈ പ്രവൃത്തിയെ ഔദ്യോഗിക 'മഹ്‌റാ'യി രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഈ നവമാതൃകയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ പ്രാദേശിക സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ അതിവേഗം പ്രചരിക്കുകയും, സ്വർണ്ണാധിക്യമുള്ള പരമ്പരാഗത വിവാഹരീതികളിൽനിന്നും സുസ്ഥിരവും അർത്ഥപൂർണ്ണവുമായ പുതിയ മാതൃകകളിലേക്കുള്ള ഒരു മാറ്റമായി ഇത് വിലയിരുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

എന്നിരുന്നാലും, സൈനബയുടെയും അമീന്റെയും കേസ് ഒരു വ്യതിക്രമമായി മാത്രമാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. മലബാറിലെ മുസ്‌ലിം സമൂഹങ്ങൾക്കിടയിൽ മഹ്‌ർ ഇപ്പോഴും പ്രധാനമായും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളുടെ രൂപത്തിലാണ് നൽകപ്പെടുന്നത്; ഇത് സാംസ്കാരികവും സാമ്പത്തികവുമായ ജീവിതത്തിൽ സ്വർണ്ണത്തിനുള്ള അവിഭാജ്യമായ സ്ഥാനത്തെ വീണ്ടും ദൃഢീകരിക്കുന്നു. ഭാരതത്തിലെ മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിൽ മഹ്‌ർ പണമായി (cash) നൽകുന്നതാണ് കൂടുതൽ കാണപ്പെടുന്ന രീതി എന്നതിനാൽ, ഈ സ്വർണ്ണാധിഷ്ഠിത വ്യവസ്ഥ മലബാറിനെ മറ്റ് മുസ്‌ലിം ഉപസംസ്കാരങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യതിരിക്തമാക്കുന്നു. മഹ്‌ർ എന്ന സമ്പ്രദായത്തെ സാമൂഹികമായി വിശകലനം ചെയ്യുന്നത് മതപരമായ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ, ലിംഗപരമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ (gender norms), സാമ്പത്തിക പ്രയോഗങ്ങൾ എന്നിവ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നതാണ്. ഇസ്‌ലാമിക നിയമപ്രകാരം, നിക്കാഹ് സമയത്ത് മണവാളൻ മണവാട്ടിക്ക് നിർബന്ധമായും നൽകേണ്ട സാമ്പത്തികമോ ഭൗതികമോ ആയ മൂല്യമുള്ള സമ്മാനത്തെയാണ് മഹ്‌ർ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വർണ്ണമാണ് ഇതിനായി ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതും സാംസ്കാരികമായി മുൻഗണന നൽകപ്പെടുന്നതുമായ രൂപമെങ്കിലും, ഇരുപക്ഷവും സമ്മതിക്കുന്ന മൂല്യമുള്ള എന്തും മഹ്‌റായി നൽകാമെന്ന് ഇസ്‌ലാമിക നിയമശാസ്ത്രം (Islamic jurisprudence) അനുവദിക്കുന്നുണ്ട്. സൈനബയും അമീനും പ്രകടിപ്പിച്ചത് ഈ നിയമപരമായ ഇളവിനെയാണ് (flexibility). എന്നിരുന്നാലും, ഇങ്ങനെ അപൂർവം ചില ദമ്പതികൾ പാരമ്പര്യങ്ങളെ പുനർവിഭാവനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽപ്പോലും, മഹ്‌റായി സ്വർണ്ണം നൽകുന്നതിനോടുള്ള അമിതമായ താല്പര്യം മലബാറിലെ സ്വർണകേന്ദ്രീകൃത വിവാഹഘടനയെയും അതുവഴി സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയും സാമൂഹിക പദവിയും നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നതിനെയും വീണ്ടും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

മലബാറിൽ മഹ്‌റിനോടൊപ്പം തന്നെ, മതനിയമപ്രകാരം നിർബന്ധമല്ലെങ്കിൽപ്പോലും, വധുവിന്റെ കുടുംബം അവർക്ക് വലിയ അളവിൽ സ്വർണം സമ്മാനമായി നൽകുന്ന ഒരു രീതി നിലവിലുണ്ട്; വിവാഹശേഷം വധു ഈ സ്വത്തുമായാണ് തന്റെ പുതിയ ഭർതൃഗൃഹത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത്. വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾക്കിടയിൽ സമ്മാനിക്കപ്പെടുന്ന ഈ സ്വർണം 'കല്യാണ സമ്മാനം' എന്നാണ് പ്രാദേശികമായി അറിയപ്പെടുന്നത്. വൈരുധ്യമെന്നു പറയട്ടെ, ഇസ്‌ലാമിക നിയമപ്രകാരം മണവാളൻ തന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രതിബദ്ധതയുടെയും ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി വധുവിന് മഹ്‌ർ നൽകാൻ ബാധ്യസ്ഥനാണെങ്കിലും, പ്രായോഗിക തലത്തിൽ പലപ്പോഴും വധുവിന്റെ കുടുംബമാണ് ഭൗതികമായി കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ നൽകേണ്ടി വരുന്നത്. കല്യാണ സമ്മാനമായി നൽകുന്ന സ്വർണത്തിന്റെ അളവും മഹ്‌റായി ലഭിക്കുന്ന സ്വർണ്ണവും ചേർന്നാണ് പലപ്പോഴും ആ വിവാഹബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ഇരു കുടുംബങ്ങളുടെയും ആപേക്ഷികമായ സമ്പത്ത്, അന്തസ്സ് തുടങ്ങിയവ അളക്കപ്പെടുന്നത്.

മതപണ്ഡിതന്മാരുമായി നടത്തിയ സംഭാഷണങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യക്തമായത്, മഹ്‌റും കല്യാണ സമ്മാനവും വധുവിന്റെ മാത്രം വ്യക്തിപരമായ സ്വത്തായാണ് ഇസ്‌ലാമിൽ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് എന്നാണ്. ഇസ്‌ലാമിക നിയമത്തിലെ 'ഹിബ' (സമ്മാനം/ദാനം) എന്ന നിയമസംഹിതയിലൂടെ, ഈ സ്വത്തുക്കൾ പൂർണ്ണമായ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തോടെ സ്ത്രീക്ക് നൽകപ്പെട്ട സമ്മാനങ്ങളായി ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ നിയമപരമായ അംഗീകാരം, തന്റെ സ്വത്തിന്മേലും ആഭരണങ്ങൾക്കുമേലും പൂർണ്ണമായ സ്വയംഭരണാവകാശം (autonomy) നിലനിർത്താൻ വധുവിനെ പ്രാപ്തയാക്കുന്നു; അവളുടെ വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടപ്രകാരം അവ ഉപയോഗിക്കാനോ, സൂക്ഷിക്കാനോ, വിൽക്കാനോ, സമ്മാനിക്കാനോ അവൾക്ക് സാധിക്കും. നിർണ്ണായകമായി പറയേണ്ടത്, ഇസ്‌ലാമിക നിയമതത്ത്വങ്ങളാലും നിലവിലുള്ള സാമൂഹിക മാനദണ്ഡങ്ങളാലും സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഈ വ്യക്തിഗത സ്വത്തിന്മേൽ അവളുടെ ഭർത്താവിനോ, സ്വന്തം കുടുംബത്തിനോ, ഭർതൃകുടുംബത്തിനോ യാതൊരുവിധ നിയമാനുസൃതമായ അവകാശവുമില്ല എന്നതാണ്. എന്നിരുന്നാലും പ്രായോഗിക തലത്തിൽ, നജ്മയുടെ കേസ് സ്റ്റഡി വ്യക്തമാക്കുന്നതുപോലെ, കുടുംബപരമായ പ്രതീക്ഷകളോ പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളോ ഇടപെടുമ്പോൾ സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർണത്തിന്മേലുള്ള തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഭൗതികമായി സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ പലപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടേണ്ടിവരുന്നുണ്ട്. സ്ത്രീകൾക്ക് അവരുടെ സമ്മാനങ്ങളിന്മേലുള്ള നിയന്ത്രണത്തെക്കുറിച്ച് നിയമം വ്യക്തമായി നിർദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ അവകാശങ്ങൾ യഥാർത്ഥ വ്യവഹാരങ്ങളിൽ നടപ്പിലാവുന്നത്, പലപ്പോഴും, പിന്തുണയ്ക്കായി മത-നിയമ അധികാരികളെ (religious-legal authorities) അണിനിരത്താനുള്ള സ്ത്രീകളുടെ കഴിവിനെയും സന്നദ്ധതയെയും ആശ്രയിച്ചാണ്.

സ്വർണത്തിന്റെ രൂപാന്തരീകരണ പ്രക്രിയകളും സാമൂഹിക ജീവിതചക്രങ്ങളും

മലബാർ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്ത്രീധനമായും മഹ്‌റായും വധുവിന് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന സ്വർണം, കേവലം നിശ്ചലമായ ഒരു ആസ്തിയല്ല, മറിച്ച് ജീവിതയാത്രയിലുടനീളം ഒന്നിലധികം രൂപമാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമാകുന്ന ചലനാത്മകമായ ഒരു പണ-സ്രോതസ്സാണ് (Liquid asset). സമ്മാനമായി ലഭിച്ച ഈ ഭൗതികവസ്തു ഏതുവിധത്തിലാണ് വിനിമയം ചെയ്യപ്പെടുന്നതെന്നും, പുനരുപയോഗിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും, കുടുംബ തർക്കങ്ങൾ, സ്ത്രീകളുടെ സംരംഭകത്വ ശ്രമങ്ങൾ, കുടിയേറ്റ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥകൾ (Migrant economies), അനന്തരാവകാശ സമ്പ്രദായങ്ങൾ എന്നിവയിൽ എങ്ങനെ ഉൾച്ചേർന്നിരിക്കുന്നുവെന്നും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മലബാറിലെ സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ സാർവത്രികമായി കണ്ടുവരുന്ന ഒരു സവിശേഷ ശീലമാണ് സ്വർണവും പരസ്പര സമ്മാനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സമുദായ ഇടപാടുകൾ കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിവെക്കുക എന്നത്. സ്വർണത്തിന്റെ ഈ സാമൂഹിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ പ്രസ്തുത 'കണക്കുപുസ്തകം' (Ledger) സൂക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ സുപ്രധാന പ്രാധാന്യത്തെ ഹഫ്സ എന്ന സ്ത്രീയുടെ അനുഭവം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. വിവിധ സാമൂഹിക ചടങ്ങുകൾക്കായി ബന്ധുക്കൾക്ക് പരസ്പരം നൽകേണ്ട സ്വർണത്തിന്റെയും സമ്മാനങ്ങളുടെയും അളവിനെച്ചൊല്ലി ഭർത്താവുമായി നിരന്തരം തർക്കത്തിലേർപ്പെടാറുള്ള ഹഫ്സ, 2018-ലെ കേരള പ്രളയത്തിൽ തന്റെ കണക്കുപുസ്തകം നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ച് ഖേദത്തോടെയാണ് അനുസ്മരിക്കുന്നത്. സ്വർണം, ഉപഹാരങ്ങൾ, ധനം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മുൻകാല ചടങ്ങുകളിലെ എല്ലാ പ്രത്യാവർത്തന ഇടപാടുകളും (Reciprocal transactions) അവർ സൂക്ഷ്മമായി രേഖപ്പെടുത്തിവെച്ചിരുന്ന ഈ പുസ്തകം, അവരുടെ അനുഭവസിദ്ധമായ തെളിവും ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുമായിരുന്നു. ഇതിന്റെ അഭാവത്തിൽ, ബാധ്യതകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഹഫ്സയുടെ വാദങ്ങളെ ഭർത്താവ് നിരസിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഈ നഷ്ടം, സ്വർണ വിനിമയത്തിന്റെ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ചരിത്രം സൂക്ഷിക്കുന്നതിനോടുള്ള ഭൗതികവും വൈകാരികവുമായ സമീപനത്തെയാണ് എടുത്തു കാണിക്കുന്നത്. പലപ്പോഴും എല്ലാ സാമൂഹിക കടപ്പാടുകളും പരസ്പരം വീട്ടിത്തീർക്കുന്നതുവരെ ഈ പുസ്തകങ്ങൾ അതീവ ജാഗ്രതയോടെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. കണക്കുപുസ്തകങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഈ രീതി അടിവരയിടുന്നത്, സ്വർണം എന്നത് കേവലം നിഷ്ക്രിയമായ ഒരു സമ്പാദ്യമല്ല, മറിച്ച് കാലാകാലങ്ങളായി കുടുംബബന്ധങ്ങളും അനൗപചാരികമായ സാമൂഹിക കരാറുകളും നിലനിർത്തുന്നതിൽ സജീവമായി പങ്കാളിയാകുന്ന ഒരു ഘടകമാണ് എന്നാണ്.

സമ്മാനമായി ലഭിക്കുന്ന സ്വർണത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന രൂപാന്തരം ഭൗതിക ആസ്തികളിലേക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് സ്ഥാവര വസ്തുക്കളിലേക്കോ (Real estate) ഗൃഹനിർമ്മാണത്തിലേക്കോ പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോഴാണ് ദൃശ്യമാകുന്നത്. "ഈ വീട് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്റെ മഹ്‌റിൽനിന്നും വിവാഹസമ്മാനങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ്," തന്റെ ഇരുനില വീടിന്റെ വരാന്തയിലിരുന്ന് നടത്തിയ അഭിമുഖത്തിൽ ഷാഹിന വ്യക്തമാക്കുകയുണ്ടായി. വാടകച്ചെലവുകൾ താങ്ങാനാവാത്ത അവസ്ഥ വന്നപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ഭൂമി (Plot) വാങ്ങാമെന്ന് ഭർത്താവ് ഫഹീം നിർദ്ദേശിക്കുന്നത് അവരുടെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിന്റെ പ്രാരംഭവർഷത്തിലാണ്. പ്രാരംഭ ഗഡു (Down payment) കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ നിർമ്മാണ ജോലികൾ ഘട്ടംഘട്ടമായി താൻ തന്നെ നിർവ്വഹിക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം അറിയിച്ചതിനെ തുടർന്ന്, ഷാഹിന തന്റെ വിവാഹവേളയിൽ മാതാവ് നൽകിയ സ്വർണത്തിൽ ഭൂരിഭാഗവും—വളകൾ, കമ്മലുകൾ, മാല, മഹ്‌ർ ഉൾപ്പെടെ ആകെ 15 പവൻ—വിറ്റഴിക്കുകയുണ്ടായി. ഒരു ചെറിയ ജോടി കമ്മലുകൾ മാത്രമാണ് അവർ അടിയന്തര ആവശ്യങ്ങൾക്കായി മാറ്റിവെച്ചത്. സ്വർണത്തിന്റെ ലിക്വിഡേഷനിലൂടെ (Liquidation) ലഭിച്ച തുക ഭൂമിയുടെ പ്രാരംഭ വിലയും നിർമ്മാണ സാമഗ്രികളുടെ ഒരു ഭാഗവും നികത്താൻ അവരെ സഹായിച്ചു. ഷാഹിനയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സ്വർണത്തിന്റെ ഈ പരിവർത്തനം കേവലം ഒരു താൽക്കാലിക സാമ്പത്തിക ഇടപാട് മാത്രമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അത് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമായ ഭാവിക്കായുള്ള ഒരു ദീർഘകാല നിക്ഷേപവും കരുതലുമായിരുന്നു. സ്വർണം അവളുടെ കൈകളിൽനിന്ന് ഭൗതികമായി വേർപെട്ടെങ്കിലും, അതിനുപകരമായി അവൾക്ക് ലഭിച്ചത് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു പാർപ്പിടവും, ഒപ്പം കുടുംബത്തിനകത്ത് അവൾക്ക് ആർജ്ജിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ഉയർന്ന ആഭ്യന്തര പദവിയുമായിരുന്നു (Domestic autonomy). മലബാറിന്റെ സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഒരു സ്വന്തം വീട് നിർമ്മിക്കുക എന്നത് അന്തസ്സുള്ള ഒരു നിക്ഷേപമായും സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുടെയും സാമൂഹിക വിജയത്തിന്റെയും നിർണ്ണായക അടയാളമായുമാണ് അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത്.

സംരംഭകത്വ മൂലധനമായ സ്വർണവും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വവും

വ്യത്യസ്തവും എന്നാൽ തുല്യപ്രാധാന്യമുള്ളതുമായ മറ്റൊരു വിശകലന വീക്ഷണകോൺ, സ്വർണം വാണിജ്യ-സംരംഭകത്വ മൂലധനമായി (Business capital) രൂപാന്തരപ്പെടുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ഈ പഠനത്തിൽ പങ്കെടുത്ത പല സ്ത്രീകളും തങ്ങളുടെ വിവാഹവേളയിൽ ലഭിച്ച സ്വർണം എങ്ങനെയാണ് കുടുംബ സംരംഭങ്ങളുടെ പ്രാരംഭ മൂലധനമായി (Seed money) മാറിയതെന്ന് വിശദീകരിക്കുകയുണ്ടായി. ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ, തങ്ങളുടെ വ്യക്തിഗത ആഭരണങ്ങളുടെ ലിക്വിഡേഷനിലൂടെ ലഭ്യമാകുന്ന പ്രാരംഭ നിക്ഷേപത്തിന്റെ (Initial investment) അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഭാര്യമാർ പ്രസ്തുത ബിസിനസ്സുകളിൽ "നിശബ്ദ പങ്കാളി"കളോ (Silent partners) അല്ലെങ്കിൽ സജീവ തീരുമാനങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുന്ന പങ്കാളികളോ ആയി മാറുന്നതായി കാണാം. നബീല എന്ന സ്ത്രീയുടെ അനുഭവം ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്. തന്റെ വിവാഹ ആഭരണങ്ങൾ ഒരു ദിവസം വാണിജ്യപരമായ ഒരു ബിസിനസ്സ് പ്ലാനിനായി ഉരുക്കപ്പെടുമെന്ന് അവർ ഒരിക്കലും വിഭാവനം ചെയ്തിരുന്നില്ല. കോഴിക്കോട്ട് ഒരു ചെറിയ ബിരിയാണി ടേക്ക് എവേ (Takeaway) സംരംഭം ആരംഭിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച, പാചകത്തിൽ അഭിനിവേശമുള്ള അവരുടെ ഭർത്താവ് സലീമിന് അതിനായി യാതൊരുവിധ മൂലധന നിക്ഷേപവും ലഭ്യമായിരുന്നില്ല. പലിശധിഷ്ഠിത ബാങ്ക് വായ്പകളോടുള്ള വിമുഖതയും അനൗപചാരിക കടം ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളും കാരണം അവർക്ക് മറ്റ് സാമ്പത്തിക സ്രോതസ്സുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു. പ്രാരംഭത്തിൽ നബീല ഇതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു; ഏകദേശം 110 ഗ്രാം വരുന്ന ആ സ്വർണം അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ അതീവ കരുതലോടെ നൽകിയതും, അവളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മാതൃപരമായ പ്രതീക്ഷകൾ പേറുന്നതുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആഴ്ചകൾ നീണ്ട ആഭ്യന്തര ചർച്ചകൾക്കും ബജറ്റ് വിശകലനങ്ങൾക്കും ഒടുവിൽ ഭർത്താവിന്റെ സംരംഭകത്വ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് അവർ വഴങ്ങുകയായിരുന്നു.

"ഞാൻ എന്റെ സ്വർണം മാത്രമല്ല നൽകിയത്, മറിച്ച് എന്റെ വിശ്വാസമാണ് നിക്ഷേപിച്ചത്," എന്ന് അവർ ഈ കൈമാറ്റത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി. ആദ്യത്തെ ഏതാനും മാസങ്ങൾ പ്രസ്തുത സംരംഭം വലിയ രീതിയിൽ വിജയം വരിച്ചെങ്കിലും, പിൽക്കാലത്ത് ലൈസൻസിംഗുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭരണഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങളും ഭൂവുടമയുമായുള്ള തർക്കങ്ങളും കാരണം ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ ആ സ്ഥാപനം അടച്ചുപൂട്ടേണ്ടി വന്നു. തത്ഫലമായി, നിക്ഷേപിച്ച സ്വർണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടുകയും പുനരാരംഭിക്കുന്നതിനുള്ള സാമ്പത്തിക സ്രോതസ്സുകൾ ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്തു. നബീല ഈ അനുഭവം വിവരിക്കുമ്പോൾ വൈകാരികമായ വിയോജിപ്പുകളേക്കാൾ, സ്ത്രീകളുടെ പ്രതീകാത്മക സമ്പത്ത് (Symbolic wealth) കുടുംബ മൂലധനമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന കടുത്ത നഷ്ടസാധ്യതകളെക്കുറിച്ചുള്ള (Risk parameters) കൃത്യമായ ബോധ്യമാണ് പ്രകടിപ്പിച്ചത്. സ്ത്രീയുടെ സ്വർണം അവളുടെ സാമ്പത്തിക ഇൻഷുറൻസ് ആണെന്ന പൊതുബോധം നിലനിൽക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, ചില പ്രത്യേക പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ ആ ഇൻഷുറൻസ് ഉപയോഗിച്ച് കുടുംബത്തെയും സംരക്ഷിക്കേണ്ട ബാധ്യത സ്ത്രീകളിൽ വന്നുചേരുന്നു എന്ന വൈരുധ്യത്തെ ഈ സംഭവം അടിവരയിടുന്നു.

മറ്റൊരു സന്ദർഭത്തിൽ, റൈഹാന എന്ന സ്ത്രീയുടെ വിവരണം വ്യക്തമാക്കുന്നത് സ്വർണത്തിന്റെ വിനിമയം സ്ത്രീകളുടെ ശാക്തീകരണത്തിന് എങ്ങനെ കാരണമാകുന്നു എന്നാണ്. അവൾക്ക് ലഭിച്ച ഉപഹാരങ്ങളിൽ, അവളുടെ മാതുലൻ കല്യാണ സമ്മാനമായി നൽകിയതും അവളുടെ മാത്രം സവിശേഷ അവകാശമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയതുമായ ഒരു കൂട്ടം സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടപ്പോൾ, അവളുടെ ഭർത്താവും കുടുംബാംഗങ്ങളും ചേർന്ന് ഒരു ഗൃഹാധിഷ്ഠിത കാറ്ററിംഗ് സർവീസ് (Home-based catering service) ആരംഭിക്കാൻ പദ്ധതിയിടുകയും മൂലധനക്ഷാമം നേരിടുകയും ചെയ്തു. റൈഹാന തന്റെ സ്വർണം ഈ സംരംഭത്തിനായി കൈമാറിയത് വ്യക്തമായ ഒരു നിബന്ധനയോടെയായിരുന്നു; ആ ബിസിനസ്സിന്റെ ഉൽപ്പാദന-പാചക പ്രക്രിയകളുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം അവൾക്കായിരിക്കും എന്നതായിരുന്നു അത്. ഔദ്യോഗികമായ നിയമക്കരാറുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽപ്പോലും, 'റൈഹാനയുടെ അടുക്കള' എന്ന പേരിൽ ആ സംരംഭം അറിയപ്പെടുകയും, ഉപഭോക്താക്കളുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള വിനിമയങ്ങളും ഗുണനിലവാര നിയന്ത്രണവും അവളിലൂടെ നിർവ്വഹിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കാലക്രമേണ, ആ ബിസിനസ്സിലുള്ള അവളുടെ പങ്ക് (Stake) അളക്കപ്പെട്ടത് നിയമപരമായ ഓഹരികളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് തീരുമാനങ്ങൾ, വിഭവഘടന (Menu), സാമ്പത്തിക ക്രയവിക്രയങ്ങൾ എന്നിവയിലുടനീളം അവൾ പുലർത്തിയ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലൂടെയായിരുന്നു. "സ്വർണം ധരിക്കാൻ മാത്രമല്ല, എന്റേതെന്ന് അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സാമ്പത്തിക ഇടം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കൂടിയുള്ളതാണ്," എന്ന അവരുടെ നിരീക്ഷണം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ചില പ്രത്യേക സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ, വിവാഹസ്വർണം ബിസിനസ്സ് മൂലധനമായി മാറുന്നത് സ്ത്രീകളുടെ സാമ്പത്തിക ശാക്തീകരണത്തിനുള്ള (Economic empowerment) വഴികൾ തുറക്കുമെന്നും കുടുംബ വ്യവസ്ഥയ്ക്കുള്ളിൽ അവരുടെ ആഭ്യന്തര പദവിയെ സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കുമെന്നുമാണ്.

കുടിയേറ്റവും ലിംഗഭേദവും സ്വർണത്തിന്റെ വിനിമയവും

സ്വർണത്തിന്റെ രൂപാന്തരീകരണ ജീവിതചക്രത്തിന് മറ്റൊരു പ്രധാന മാനം നൽകുന്നതാണ് കുടിയേറ്റം. ഗൾഫിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന തൊഴിലാളിയായ മുനീഫ്, താൻ സമ്പാദിച്ച 10 സ്വർണ്ണ നാണയങ്ങൾ മകൾ സഫയ്ക്ക് വിവാഹസമ്മാനമായി നൽകി. പലരും പണമായി അയക്കുന്നതിനേക്കാൾ, പ്രത്യേകിച്ച് കുടുംബത്തിലെ വിവാഹങ്ങൾ പോലുള്ള പ്രധാന അവസരങ്ങളിൽ, സ്വർണമായി അയക്കാനാണ് മുൻഗണന നൽകുന്നത്. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ സ്വർണത്തിന്റെ ഉയർന്ന ഗുണനിലവാരവും ആപേക്ഷികമായി കുറഞ്ഞ വിലയും ഇതിനെ കൂടുതൽ ആകർഷകമാക്കുന്നു. സ്വർണ സമ്മാനങ്ങൾ ഒരു 'കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ ഘടകം' (kinship substance) ആയി വർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് റൈറ്റ് (Andrea Wright) അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു; ഇത് സ്വന്തം കുടുംബവുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളെ ഭൗതികമായും പ്രതീകാത്മകമായും നിലനിർത്തുകയും വിപുലമായ കുടുംബ ശൃംഖലകളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. തദ്വാരാ സ്വർണം അതിന്റെ സാമ്പത്തിക മൂല്യത്തിനപ്പുറം വളർന്ന്, സാമൂഹികമായ ഐക്യദാർഢ്യത്തിന്റെയും കുടുംബത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയുടെയും പ്രതീകമായി മാറുന്നു. പെട്ടെന്ന് ചെലവഴിക്കപ്പെടുകയോ നഷ്ടപ്പെടുകയോ ചെയ്യാവുന്ന പണ രൂപത്തിലുള്ള വിദേശപ്പണത്തിൽനിന്നും (remittances) വിഭിന്നമായി, സ്വർണത്തിന്റെ അർത്ഥവത്തായ ഭൗതികത (semiotic materiality) അതിന് തലമുറകളോളം നിലനിൽക്കാനുള്ള കരുത്ത് നൽകുന്നു.

ഈ സ്വർണ വിനിമയത്തിന് വ്യക്തമായ ഒരു ലിംഗഭേദമുണ്ട് (gendered). മലബാറിലെ മുസ്‌ലിം പുരുഷന്മാർ, ഇസ്‌ലാമിക നിയമപ്രകാരം സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ ധരിക്കാറില്ല. പുരുഷന്മാർ സ്വർണമോ പട്ടോ (Silk) ധരിക്കുന്നത് ഇസ്‌ലാമിക ശരീഅത്ത് വിലക്കുന്നുണ്ട്; എങ്കിലും നിശ്ചിത പരിധിക്കുള്ളിൽ (ഒരു മിസ്കാൽ അഥവാ ഏകദേശം 4.2 ഗ്രാം വരെ) വെള്ളി മോതിരങ്ങൾ ധരിക്കാൻ അവർക്ക് അനുവാദമുണ്ട്. പുരുഷന്മാർ സ്വർണം ധരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് വിലക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അത് കൈവശം വെക്കുന്നതിൽനിന്ന് അവരെ തടഞ്ഞിട്ടില്ല. നിക്ഷേപമായോ, സമ്മാനങ്ങളായോ, അല്ലെങ്കിൽ ആസ്തിയായോ അവർക്ക് സ്വർണം കൈവശം വെക്കാം. എങ്കിലും സ്വർണം പൂശുന്നത് പോലുള്ള ആർഭാടപരമായ പ്രദർശനങ്ങൾ ഇസ്രാഫ് (ധൂർത്ത്) എന്ന നിലയിൽ വിലക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിനു വിപരീതമായി, സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ ധരിക്കാൻ മതപരമായ അനുവാദവും സാംസ്കാരികമായ പ്രോത്സാഹനവുമുണ്ട്; സ്വർണ്ണ-വെള്ളി നൂലുകളാൽ അലങ്കരിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുന്നതും ഇതിൽപ്പെടുന്നു.

സ്വർണത്തിന്റെ എളുപ്പത്തിലുള്ള വിനിമയസാധ്യത (liquidity) സ്ത്രീകൾക്കിടയിലെ അനൗപചാരിക വായ്പാ ശൃംഖലകൾക്ക് ഊർജ്ജം പകരുകയും, 'സ്വർണ കടം' (gold credit) വാങ്ങുന്ന സജീവമായ ഒരു സംസ്കാരത്തെ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, മലബാറിലെ സ്വർണം എന്നത് 'ഏതാണ്ട് പണം പോലെ' (almost cash) എളുപ്പത്തിൽ മാറ്റിയെടുക്കാവുന്നതും ദൈനംദിന സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്നതുമാണ്. സ്ത്രീകൾ പലപ്പോഴും ആവശ്യസമയങ്ങളിൽ സ്വർണം കടം വാങ്ങാനോ കൊടുക്കാനോ വ്യക്തിപരമായ ശൃംഖലകളെ ആശ്രയിക്കുന്നു; ഇത് പരസ്പര ബാധ്യതകളുടെയും കൈമാറ്റങ്ങളുടെയും സങ്കീർണ്ണമായ സാമൂഹിക വലയങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇത്തരം പ്രയോഗങ്ങൾ, ഔദ്യോഗിക സാമ്പത്തിക സ്വയംഭരണത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽപ്പോലും, കുടുംബത്തിലും സമൂഹത്തിലും സ്ത്രീകളുടെ ഏജൻസിയെ (female agency) ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

അനന്തരാവകാശ ഘടനകളും, ലീഗൽ പ്ലൂരലിസവും, ധാർമ്മിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ പരിസമാപ്തിയും

അനന്തരാവകാശ പ്രക്രിയകളിലും കുടുംബ സ്വത്ത് സെറ്റിൽമെന്റുകളിലും (Property settlements) സ്വർണം അതീവ നിർണ്ണായകമായ ഒരു പങ്കാണ് വഹിക്കുന്നത്. മലബാർ മുസ്‌ലിം പശ്ചാത്തലത്തിലെ 'മഹ്‌ർ', 'കല്യാണ സമ്മാനം' എന്നീ സമ്പ്രദായങ്ങൾ, ലിംഗപരമായ ആസ്തി അസമത്വങ്ങളെ ഭാഗികമായി പരിഹരിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള, മരണത്തിന് മുമ്പുള്ള സ്വത്ത് സെറ്റിൽമെന്റുകൾ (Premortem property settlements) ആയിട്ടാണ് ഇസ്‌ലാമിക അനന്തരാവകാശ നിയമത്തിന് (Islamic law of inheritance) കീഴിൽ വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. പരമ്പരാഗത ഭൂസ്വത്തുള്ള കുടുംബങ്ങളിൽ, പുരുഷ അവകാശികൾക്ക് സാധാരണയായി സ്ഥാവര വസ്തുക്കളുടെയും ഭൂമിയുടെയും ഭൂരിഭാഗവും ലഭിക്കുമ്പോൾ, സ്ത്രീ അംഗങ്ങൾക്ക് വിവാഹസമയത്ത് വലിയ അളവിൽ സ്വർണം നൽകിയാണ് സാമ്പത്തിക വിഹിതം നിശ്ചയിക്കുന്നത്. ഇതിൽ 'മഹ്‌ർ' സ്ത്രീയുടെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവളുടെ മാത്രം പരമാധികാരമുള്ള സ്വത്തായി അവശേഷിക്കുന്നു; അത് അപൂർവ്വമായി മാത്രമേ വിനിമയ പ്രക്രിയകൾക്ക് വിധേയമാകാറുള്ളൂ. മഹ്‌ർ വിൽക്കുന്നതോ പണയപ്പെടുത്തുന്നതോ സാംസ്കാരികമായി ശക്തമായി വിലക്കപ്പെട്ട ഒന്നായാണ് സമൂഹം കണക്കാക്കുന്നത്. ഈ പണയപ്പെടുത്തലിനോടുള്ള സാമൂഹിക വിമുഖത "മഹ്‌ർ മാല പണയം വെച്ചവൻ" എന്ന പ്രാദേശിക പ്രയോഗത്തിൽ സവിശേഷമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്; തന്റെ ഭാര്യയുടെ വിശുദ്ധമായ ദാമ്പത്യ പ്രതീകമായ മാല പോലും പണയപ്പെടുത്താൻ നിർബന്ധിതനായ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ ദ്യോതിപ്പിക്കാനാണ് ഈ പ്രയോഗം ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഇതിനു വിപരീതമായി, കല്യാണ സമ്മാനമായി ലഭിക്കുന്ന സ്വർണം നിക്ഷേപം, ഗൃഹനിർമ്മാണം അല്ലെങ്കിൽ വാണിജ്യ സംരംഭകത്വം എന്നിവയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് കൂടുതൽ അയവോടെയും (Flexibility) ചലനാത്മകമായും വിനിമയം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ, ജീവിതചക്രത്തിന്റെ ഒന്നിലധികം ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ—വിവാഹം, കുടിയേറ്റം, സംരംഭകത്വം, സാമ്പത്തിക അടിയന്തിരാവസ്ഥകൾ, അനന്തരാവകാശം—സ്വർണം ഒരു ചലനാത്മകവും ബഹുമുഖവുമായ ആസ്തിയായി (Dynamic and multifaceted asset) ഉയർന്നുവരുന്നു. അത് വ്യക്തിഗത അലങ്കാരം, ധാർമ്മിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ ദൃഢീകരണം, സാമ്പത്തിക ഭദ്രത എന്നിവയിലൂടെയെല്ലാം കടന്നുപോകുന്നു. ഇത് മലബാറിലെ മുസ്‌ലിം സമൂഹങ്ങളിലെ ഭൗതിക സംസ്കാരം (Material culture), മതപരമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ, സാമൂഹിക ഘടന എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള പരസ്പരബന്ധത്തെയാണ് വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

ചുരുക്കത്തിൽ, മലബാറിലെ സ്വർണം കേവലം ഭൗതികമായ അലങ്കാര വസ്തു മാത്രമല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹിക-നിയമ വ്യവഹാരങ്ങളെ വിധികൽപ്പിക്കുന്ന (Adjudicates) ഒരു ഘടകം കൂടിയാണ്. അത് തലമുറകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ കേവലം സാമ്പത്തിക മൂല്യത്തിനപ്പുറം വ്യക്തിഗത ഓർമ്മകളെയും, സാമൂഹിക ബാധ്യതകളെയും, നീതിക്കായുള്ള അവകാശവാദങ്ങളെയും ഒരേസമയം പേറുന്നുണ്ട്. സ്വർണം സമ്മാനിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും, അത് നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചും, അതിനായി തർക്കിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള സ്ത്രീകളുടെ നരവംശശാസ്ത്രപരമായ വിവരണങ്ങളിൽനിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്നത് മതവും ആധുനികതയും തമ്മിലുള്ള ഒരു ലളിതമായ ദ്വന്ദ്വമല്ല (Binary); മറിച്ച് നിയമപരവും ധാർമ്മികവുമായ യുക്തികളുടെ ബഹുതലങ്ങളുള്ള ഒരു ഭൂപ്രകൃതിയാണ് (Multilayered landscape of legal and moral reasoning). ഇസ്‌ലാമിക നിയമം, പ്രാദേശികാചാരങ്ങൾ, കുടുംബ ധാർമ്മികത, വൈകാരികമായ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇവിടെ ഒരേസമയം നിലനിൽക്കുകയും ദൈനംദിന ജീവിത വ്യവഹാരങ്ങളിൽ സജീവമായി ഇടപെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ കേസുകളുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തുള്ള സ്ത്രീകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സ്വർണം എന്നത് നിഷ്ക്രിയമായ ഒരു അനന്തരാവകാശമോ നിശ്ചലമായ സമ്പത്തോ അല്ല; മറിച്ച് അവകാശങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാനുള്ള ഒരു ശക്തമായ മാധ്യമമാണ്. അതിലൂടെ അവർ തങ്ങളുടെ മതപരമായ യുക്തികൾ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും, ധാർമ്മിക അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുകയും, ബഹുവിധ നിയമസംവിധാനങ്ങളുടെ (Legal pluralism) സങ്കീർണ്ണതകളെ വിജയകരമായി മറികടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സഹോദരന്മാർ, ഭർത്താക്കന്മാർ, മക്കൾ, ദൈവിക നിയമങ്ങൾ എന്നിവരുമായുള്ള അവരുടെ ഇടപഴകലുകൾ ഒരു സവിശേഷമായ തദ്ദേശീയ നിയമബോധത്തെ (Vernacular legal consciousness) പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു; നിയമത്തോടും നീതിയോടുമുള്ള ജീവസ്സുറ്റതും വൈകാരികവുമായ ഒരു ബന്ധമാണത്. ഇത് ഇസ്‌ലാമിക മൂല്യങ്ങളിൽ വേരൂന്നിയതും, കുടുംബ ചലനാത്മകതകളാൽ രൂപപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതും, സ്വർണ്ണത്തിന്റെ തിളങ്ങുന്ന ഭൗതികതയാൽ മധ്യസ്ഥത വഹിക്കപ്പെടുന്നതുമാണ്.

മൂല്യം (Value), ഭൗതികത (Materiality), ലീഗൽ പ്ലൂരലിസം (Legal pluralism) എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള നരവംശശാസ്ത്രപരമായ ചർച്ചകളിലേക്ക് ഈ ഗവേഷണം സംഭാവന നൽകുന്നത്, സ്വർണം കേവലം ഒരു സ്വത്തോ സ്ത്രീധനമോ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹികമായും മതപരമായും പൂരിതമായ ഒരു സവിശേഷ വസ്തുവാണ് (Socially and religiously saturated object) എന്ന് സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടാണ്.

കുടുംബങ്ങളിലൂടെയും ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയുമുള്ള അതിന്റെ ചലനം വികാരം, നിയമം, സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ എന്നിവയുടെ പരസ്പരബന്ധിതമായ സ്വഭാവത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. സമ്മാനമായി ലഭിച്ച ആഭരണങ്ങളെച്ചൊല്ലിയുള്ള തർക്കങ്ങൾ, കണക്കുപുസ്തകത്തിലെ അനൗപചാരിക രേഖപ്പെടുത്തലുകൾ, അല്ലെങ്കിൽ 'ഹിബ', 'മഹ്‌റ' തുടങ്ങിയ നിയമപരമായ വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രയോഗം എന്നിവയെല്ലാം കാണിക്കുന്നത് സ്വർണം സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാനോ പ്രദർശിപ്പിക്കാനോ ഉള്ള വെറുമൊരു സമ്പത്ത് മാത്രമല്ല എന്നാണ്. അത് പരസ്പരബന്ധിതമാണ്, സാമൂഹിക ഇടപാടുകളിലൂടെയും ധാർമ്മിക യുക്തികളിലൂടെയും മതപരമായ അധികാരത്തിലൂടെയും നിരന്തരം പുനർനിർവചിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്. ഭൗതിക സംസ്കാരത്തെ ലിംഗപരമായ ഏജൻസിയുടെയും (Gendered agency) ധാർമ്മിക ആലോചനകളുടെയും വേദിയായി കാണുന്ന ഫെമിനിസ്റ്റ് വിശകലനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, മലബാറിലെ മുസ്‌ലിം സ്ത്രീകൾ സ്വർണത്തെ വെറുമൊരു സാമ്പത്തിക മൂലധനമായി മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ധാർമ്മികവും മതപരവുമായ മൂല്യങ്ങളുടെ പ്രകടവും തർക്കവിഷയവുമായ ഒരു രൂപമായാണ് സമീപിക്കുന്നത് എന്ന് നിരീക്ഷിക്കാം.

കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടാനാവാത്ത മറ്റ് വിലപ്പെട്ട ആസ്തികളെപ്പോലെ, ഇവിടെ സ്വർണവും വികാരങ്ങൾ, ബാധ്യതകൾ, ധാർമ്മിക ഭാരം എന്നിവയാൽ കനം തൂങ്ങുന്നതായി കാണാം. അത് നീതിക്കായുള്ള അവകാശവാദങ്ങളിലും, കുടുംബബന്ധങ്ങളിലെ ചർച്ചകളിലും, ദൈവത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തത്തിലും ഉൾച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു. അതിലൂടെ സ്ത്രീകൾക്ക് അവകാശങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനും, മതപരമായ കടമകൾ നിറവേറ്റാനും, കുടുംബത്തിലെ അധികാരശ്രേണികളെ (Domestic hierarchies) ഫലപ്രദമായി മറികടക്കാനുമുള്ള ഒരു മാധ്യമം ലഭിക്കുന്നു. സ്വർണത്തെ കേവലം ആർഭാടപരമായ ഉപഭോഗത്തിന്റെയോ (Conspicuous consumption) അല്ലെങ്കിൽ ഊഹക്കച്ചവട നിക്ഷേപങ്ങളുടെയോ (Speculative investments) കണ്ണിലൂടെ മാത്രം കാണുന്നതിന് പകരം, തർക്കവിഷയമായ നിയമപരമായ വ്യക്തിത്വങ്ങളെയും ലിംഗപരമായ അവകാശവാദങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ അത് വഹിക്കുന്ന പങ്കിനാണ് ഈ പ്രബന്ധം പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. അങ്ങനെ സ്വർണം വെറുമൊരു സമ്പത്തിന്റെ കറൻസി മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ധാർമ്മിക വിധികൾക്കും ദൈവത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തത്തിനുമുള്ള ഒരു മാധ്യമമായി മാറുന്നു; അത് സാമൂഹിക പദവി ഉറപ്പാക്കാനും, അനീതികളെ മറികടക്കാനും, ബദൽ ഭാവനകളെ വിഭാവനം ചെയ്യാനും പ്രാപ്തിയുള്ളതുമാണ്.

Notes

1. All names have been changed to maintain confidentiality.
2. The term ulema, which is the plural of alim, is used in the later part of the article.
3. World Gold Council, “Jewellery Demand and Trade: India Gold Market Series” (2023). Open article
4. Arjun Appadurai, ed., The Social Life of Things: Commodities in Cultural Perspective (Cambridge University Press, 1988); Elizabeth Chin, My Life with Things: The Consumer Diaries (Durham, NC: Duke University Press, 2016).
5. Marilyn Strathern, The Gender of the Gift: Problems with Women and Problems with Society in Melanesia, Vol. 6 (University of California Press, 1988); Annette B. Weiner, Inalienable Possessions: The Paradox of Keeping-While Giving (University of California Press, 1992).
6. Andrea Wright, “Making Kin From Gold: Dowry, Gender, and Indian Labor Migration to the Gulf,” Cultural Anthropology 35, no. 3 (2020): 435–61.

(ഈ പ്രബന്ധത്തിലെ പ്രധാന വാദമുഖങ്ങൾക്ക് രൂപം നൽകുന്നതിൽ വിലമതിക്കാനാവാത്ത സൈദ്ധാന്തിക ഉൾക്കാഴ്ചകൾ പകരുകയും, നരവംശശാസ്ത്ര ഫീൽഡ് വർക്കിലുടനീളം കൃത്യമായ ദിശാബോധം നൽകുകയും ചെയ്ത ഐ.ഐ.ടി കാൺപൂരിലെ (IIT Kanpur) ഹ്യുമാനിറ്റീസ് ആൻഡ് സോഷ്യൽ സയൻസസ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ പ്രൊഫസർ അനിന്ദിത ചക്രവർത്തിയോട് ഞാൻ അതീവ കൃതജ്ഞത രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. മലബാർ മേഖലയിലെ എന്റെ അനുഭവസിദ്ധമായ നരവംശശാസ്ത്രപരമായ ഇടപെടലുകളിൽ വേരൂന്നിയതും, നിലവിൽ ഞങ്ങൾ സംയുക്തമായി തുടരുന്നതുമായ ഗവേഷണ പ്രക്രിയകൾക്ക് അവരുടെ നിരന്തരമായ ഉപദേശകത്വവും (mentorship) അക്കാദമിക് പിന്തുണയും ഏറെ സഹായകരമായിട്ടുണ്ട്. ഫീൽഡ് വർക്കിനിടയിൽ തങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളും സവിശേഷമായ ഉൾക്കാഴ്ചകളും ഉദാരമായി പങ്കുവെക്കുകയും, ഈ പഠനം സാധ്യമാക്കാൻ പശ്ചാത്തലമൊരുക്കുകയും ചെയ്ത എന്റെ എല്ലാ സഹപ്രവർത്തകർക്കും (interlocutors) ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. ഒപ്പം, ഈ പ്രബന്ധത്തിന്റെ ഭാഷാപരമായ സുഗമത ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനും, ആശയപരമായ വ്യക്തത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനും അനുയോജ്യമായ തിരുത്തലുകളും നിർദ്ദേശങ്ങളും നൽകി സഹായിച്ച 'ആന്ത്രപ്പോളജി നൗ' (Anthropology Now) ജേണലിന്റെ എഡിറ്റോറിയൽ ബോർഡ് അംഗമായ കാരെൻ-സൂ ടൗസിഗിനോടുള്ള (Karen-Sue Taussig) പ്രത്യേക കൃതജ്ഞതയും ഇതോടൊപ്പം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.)

കെ. സി. മുജീബ് റഹ്മാൻ നൂറാനി

ഇന്ത്യൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ടെക്നോളജി കാൺപൂരിലെ (IIT Kanpur) ഹ്യുമാനിറ്റീസ് ആൻഡ് സോഷ്യൽ സയൻസസ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽനിന്നുമാണ് ഡോ. കെ. സി. മുജീബു റഹ്മാൻ പിഎച്ച്.ഡി (Ph.D.) കരസ്ഥമാക്കിയത്. നിലവിൽ ബോൾസ്റ്റർ ഫൗണ്ടേഷന്റെ (Bolster Foundation) അക്കാദമിക് ഡയറക്ടറായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗവേഷണ താല്പര്യങ്ങൾ പ്രധാനമായും ഇക്കണോമിക് സോഷ്യോളജി, സോഷ്യോളജി ഓഫ് തിങ്സ് (ഭൗതിക വസ്തുക്കളുടെ സാമൂഹികശാസ്ത്രം), സ്വർണത്തിന്റെ വിനിമയ പഠനങ്ങൾ, സോഷ്യോളജി ഓഫ് ലോ, മതം, ഒപ്പം നിയമവും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധം (Law and Society) തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലാണ് കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. പ്രശസ്തമായ എ.ഐ.എഫ് വില്യം ജെ. ക്ലിന്റൺ ഫെലോഷിപ്പ് (AIF William J. Clinton Fellow 2017–18) ലഭിച്ചിട്ടുള്ള അദ്ദേഹം, നിലവിൽ ഐ.ഐ.ടി കാൺപൂരിലെ 'കൊട്ടക് സ്കൂൾ ഓഫ് സസ്റ്റൈനബിലിറ്റി'-യുമായി (Kotak School of Sustainability, IIT Kanpur) സഹകരിച്ചു ഗവേഷണ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടുവരുന്നു.

Original Source

K. C. Mujeebu Rahman, “Gold, Economy and Religion: Insights From Malabar’s Muslim Community in India,” Anthropology Now, published online 28 April 2026.

DOI: 10.1080/19428200.2026.2651669

To cite this article: K. C. Mujeebu Rahman (28 Apr 2026): Gold, Economy and Religion: Insights From Malabar’s Muslim Community in India, Anthropology Now, DOI: 10.1080/19428200.2026.2651669

Translated by VMK